จันทร์ 25 ตุลาคม 2021, 08:45 น.

ขุมทรัพย์แห่งปัญญา

หน้าแรก ขุมทรัพย์แห่งปัญญา

ผลของความโง่

ท่านอิมามญะวาด(อ) กล่าวว่า “คนที่กระทำการใดโดยปราศจากความรู้ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ เขากำลังสร้างความหายมากกว่าที่จะสร้างสรรค์” คำอธิบาย: อันตรายของความไม่รู้และการไม่มีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ไม่ใช่จำกัดอยู่แค่เพียงทำให้มนุษย์ไม่ได้ไปถึงคุณค่าของชีวิตที่แท้จริงเท่านั้น หากแต่อันตรายยิ่งใหญ่กว่านั้น บางทีทำดีกับลูกด้วยความไม่รู้โดยหวังจะให้ลูกได้ดีแต่กลับกลายเป็นการกระทำร้ายลูก บางครั้งหวังรับใช้ศาสนาแต่กลับกลายเป็นการสร้างความเสื่อมเสียให้ศาสนา บางครั้งอยากเป็นสื่อกลางในการสร้างความสามัคคีกลับกลายเป็นการจุดชนวนความแตกแยก ดังนั้น การทำการใดบนพื้นฐานความไม่รู้ มันจะสร้างความเสียหายและเสื่อมเสียมากกว่าจะเป็นการสร้างสรรค์ !

กฎของการเปิดใจกว้าง และการชนะใจคน

เราทุกคนควรประพฤติปฏิบัติตนโดยมีพื้นฐานอยู่บนกฎสองข้อนี้ นั่นก็คือ “การเปิดกว้าง” และ “การดึงดูด” แต่ประชาชนในประเทศอิสลามประพฤติปฏิบัติตนโดยมีพื้นฐานอยู่บนกฎเหล่านี้ไหม?

พวกเราได้เผาทำลายสิ่งที่ใหญ่โตและมีคุณค่า เพื่ออีกสิ่งหนึ่งที่เล็กน้อย ในขณะที่เราเองก็ไม่รู้ตัว!

มีเรื่องเล่าว่า มีชายคนหนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้านในเวลากลางคืน จู่ๆเท้าของเขาก็ไปเตะเอาสิ่งๆหนึ่งมีลักษณะรูปทรงเหมือนเหรียญ เขาได้นึกกับตัวเองว่า มันต้องเป็นเหรียญทองคำแน่นอน และ ด้วยความความมืดทำให้เขามองไม่เห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร ?เขาจึงล้วงหยิบกระดาษออกมาจากเสื้อของเขาและจุดไฟเพื่อเพิ่มแสงสว่าง และได้ก้มลงไปหยิบเหรียญขึ้นมาดู แต่เขาก็ต้องผงะเมื่อได้เห็นสิ่งที่หยิบขึ้นมา มันคือเหรียญ 1 บาท เพียงเท่านั้น และเป็นอีกครั้งที่เขาต้องตกใจ เพราะกระดาษที่เขาหยิบมาจุดไฟนั้น มันคือ เงิน 1 พันบาท!! เขาได้รำพันกับตัวเองว่า ทำไมกัน ! ทำไมฉันถึงได้จุดไฟไปเพียงเพื่อเงินเพียง 1 บาทนี้ เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ที่ตรงกับการดำเนินชีวิตที่น่าฉงนของมนุษย์เราทุกวันนี้เสียจริง พวกเราได้เผาทำลายสิ่งที่ใหญ่โตและมีคุณค่ามาก เพื่ออีกสิ่งหนึ่งที่เล็กน้อย ในขณะที่เราเองก็ไม่รู้ตัว ! ก่อน จะทำการใด...

ทำไมพระเจ้าจึงไม่ได้ยินเสียงวิงวอนของฉัน ทำไมดุอาอ์จึงไม่ถูกตอบรับ?

พระเจ้าจะไม่มีวันที่จะมองข้ามหรือมองผ่าน บ่าวที่ผู้ที่มีความต้องการยังพระองค์อย่างแน่นอน และแน่นอนยิ่งทุกๆ ดุอาอ์ หรือสิ่งที่บ่าวของพระองค์วอนขอจะถูกตอบรับ หากแต่การวิงวอนขอของเรายังพระองค์เท่านั้นที่จะเป็นเครื่องหมายหรือหลัก ประกันที่สำคัญที่จะทำให้เราได้รับความเมตตาและความเอื้ออาทรจากพระองค์ คำถาม : เป็นเวลาสองปีแล้วที่ฉันเฝ้าคอยการช่วยเหลือจากพระองค์โดยการวิงวอนผ่านไป ยังท่านอับบาส ให้ได้รับการช่วยเหลือในเรื่องโรคภัยไข้เจ็บของฉัน แต่ทว่าพวกเขาไม่ได้ยินเสียงของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกสิ้นหวังจากความเมตตาของพระองค์เสียเหลือเกิน ซึ่งความรู้สึกเยี่ยงนี้เป็นบาปอันใหญ่หลวง ช่วยฉันหน่อย อย่าให้ฉันรู้สึกสิ้นหวังอย่างนี้ ฉันจะต้องทำอย่างไรกันเล่าที่จะทำให้พระองค์ตอบรับและให้ความช่วยเหลือฉัน การรู้จักสถานภาพที่แท้จริงของโลกนี้ (โลกดุนยา) และโลกหน้า (โลกอาคิรัต) และความเข้าใจถึงความไร้ค่าของโลกดุนยาจะทำให้มนุษย์หลุดพ้นจากความยากลำบาก ทั้งหลายในโลกแห่งวัตถุอย่างง่ายดาย ให้เราลองเปรียบเทียบตัวเองกับบุคคลที่เขามีความคิดว่าเนียะมัต (ความผาสุก)...

ความหมายของชีวิตและปรโลก

บรรดาผู้ที่ความหมายในชีวิตของพวกเขาถูกจำกัดอยู่กับจุดมุ่งหมายทางโลก ก็จะมีความพึงพอใจอยู่กับการได้มาซึ่งจุดมุ่งหมายเหล่านั้น เหมือนกับเด็กที่ดีใจจนพูดไม่ออกเมื่อได้รับช้อคโกแลตชิ้นเล็กๆ ในคัมภีร์กุรอาน ได้กล่าวอธิบายถึงสถานการณ์ของคนเช่นนี้ไว้ดังนี้ : “และพวกเขาปิติยินดีกับชีวิตทางโลก ขณะที่ชีวิตทางโลกหาใช่อื่นใด เมื่อเปรียบเทียบกับปรโลก นอกจากเป็นความเพลิดเพลิน(อันสั้น)” ยังมีบรรดาผู้ที่มีความ เข้าใจกับ “ความหมายที่แท้จริงของชีวิต” เราอาจจะให้ความสำคัญกับเป้าหมายต่างๆ ในชีวิตของเรา แต่ไม่จำเป็นที่เป้าหมายทั้งหมดเหล่านั้นจะต้องเป็นที่น่าพึงพอใจ ความหมายของมันก็คือ ผู้เลือกสรรที่ดีคือบรรดาผู้ที่ประสบความสำเร็จ ในการเลือกสรรที่ดีนั้นจำเป็นจะต้องมีความรู้ที่ถูกต้อง เราต้องระลึกไว้เสมอว่า โลกนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อมนุษย์ รวมทั้งเป็นสถานที่ที่ให้สิ่งอำนวยความสะดวกแก่พวกเขาเพื่อเป็นเครื่องมือ สำหรับชีวิตที่แท้จริง ศาสดามุฮัมมัด (ศ.) กล่าวว่า “แท้จริง...

อิมามอะลี (อ) ประมุขมวลผู้ยำเกรง กับสำรับอาหารที่แตกต่าง

ในวันหนึ่งในขณะที่ฉัน เดินผ่านสวนอินทผลัมแห่งหนึ่ง ฉันได้เห็นชายแก่คนหนึ่งกำลังมุ่งมั่นอยู่กับการทำสวนในสวนอินทผลัมอย่าง ไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย ฉันจึงได้เข้าไปหาชายแก่ผู้นั้น หลังจากให้สลามและชายแก่ผู้นั้นได้รับสลามของฉัน และเข้ามาต้อนรับฉัน ชวนฉันนั่งพักผ่อนกันใต้ร่มเงาต้นอินทผลัม และในเวลานั้นเป็นเวลา ซึ่งเราทั้งสองต่างอยู่ในสภาพที่หิวพอดี ท้องของฉันร้องเสียดังออกมาจนชายแก่ผู้นั้นได้ยิน ชายแก่ผู้นั้นได้เปิดสำรับอาหารของเขามอบให้แก่ฉัน แต่สิ่งที่ฉันได้เห็นคือ ข้างในสำรับอาหารนั้นมีเพียงขนมปังแข็งๆ เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น เขาได้แบ่งขนมปังแข็งๆ เหล่านั้นให้กับฉันส่วนหนึ่งเพื่อที่จะกินด้วยกัน ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไร ดี ฉันจึงได้เอ่ยถามชายแก่ผู้นั้นไปว่า “นี่นะหรือ คืออาหารของท่าน?” ชายแก่ผู้นั้นตอบทันทีว่า “ดูเหมือนว่า ท่านต้องการอาหารที่ดีและอร่อยกว่านี้ใช่หรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้น...

เรื่องล่าสุด