หน้าแรก อิสลาม วิลายะฮ์ (อำนาจการปกครอง) ของอุละมาอ์

วิลายะฮ์ (อำนาจการปกครอง) ของอุละมาอ์

154

มุฮัมมัด บินยะฮ์ยา รายงานจาก มุฮัมมัด บิน อัลฮูเซน รายงานจาก มุฮัมมัด บินอีซา รายงานจาก ซอฟวาน บินยะฮ์ยา รายงานจากดาวู๊ด บินอัลฮูศัยน์ รายงานจาก อุมัร บินฮันซะละฮ์ ซึ่งกล่าวว่า

“ฉันได้ถามท่านอะบาอับดิลลาฮ์ อิมามญะอ์ฟัร อัศศอดิก (อ) ว่า มีพวกเราสองคนได้ขัดแย้งกันในเรื่องของทรัพย์สินและมรดก พวกเขาจึงได้ไปหาสุลต่าน (ผู้ปกครอง) ให้ทำการพิพากษา การกระทำเช่นนี้ ถือเป็นที่ฮาล้าล (อนุมัต) หรือไม่?”

ท่านอิมามญะอ์ฟัร ศอดิก (อ) ได้ตอบว่า ” ใครก็ตามที่ให้พวกเขาเหล่านั้นทำการพิพากษา ไม่ว่ามันจะออกมาถูกต้องหรือผิด(โมฆะ) ก็ตาม ก็เท่ากับว่าเขานั้นได้รับเอาคำสั่งและคำพิพากษา ของฏอฆูต (ทรราช)มาปฏิบัต ซึ่งการยอมรับคำพิพากษาเหล่านั้น แท้จริงแล้วมันคือการยอมรับในความเท็จเป็นโมฆะ ถึงแม้ว่ามันจะตัดสินออกมาอย่างถูกต้องก็ตาม เพราะมันคือการจำนนต่อคำตัดสินของฏอฆูต ทั้งที่พระองค์อัลลอฮ์ (ซ.บ) ทรงสั่งให้ทำการปฏิเสธมัน(คำพิพากษาของฏอฆูต) ดังที่พระองค์ทรงตรัสว่า

“พวกเขาเหล่านั้นต้องการที่จะให้ทรราชเป็นผู้ตัดสินทั้งที่เราได้สั่งให้ทำการปฏิเสธมัน” (ซูเราะฮ์อัลนิซาอ์ โองการที่ 60)

ฉันจึงกล่าวต่อว่า “ถ้าเช่นนั้นจะให้เราทำอย่างไหรหรือ โอ้อิมาม?”

ท่านอิมาม (อ) จึงตอบว่า “จงพิจารณาในหมู่ของพวกท่าน ผู้ใดก็ตามที่รายงานฮาดีษของเรา และรู้จักในสิ่งที่ฮาล้าล และฮารอมของเรา และเข้าใจในอะฮ์กามบทบัญญัตของเรา ก็จงยอมรับให้เขาเป็นผู้พิพากษา แท้จริงแล้ว ฉันได้กำหนดให้เขาเป็นผู้ปกครองเหนือพวกท่าน

ดังนั้นหากพวกเขาได้พิพากษาตามที่เราได้ฮุกุ่ม (พิพากษา) แต่มันกลับไม่ถูกยอมรับก็เท่ากับว่า เขาผู้นั้นไม่ให้ความสำคัญกต่อฮุกุ่มของพระผู้เป็นเจ้า และถือเป็นการปฏิเสธเรา ซึ่งการปฏิเสธเรานั้น ก็คือการปฏิเสธพระองค์อัลลอฮ์ (ซ.บ) และมันเสมือนกับการตั้งภาคีต่อพระองค์

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ عَنْ عُمَرَ بْنِ حَنْظَلَةَ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع- عَنْ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِنَا بَيْنَهُمَا مُنَازَعَةٌ فِي دَيْنٍ أَوْ مِيرَاثٍ فَتَحَاكَمَا إِلَى السُّلْطَانِ وَ إِلَى الْقُضَاةِ أَ يَحِلُّ ذَلِكَ قَالَ مَنْ تَحَاكَمَ إِلَيْهِمْ فِي حَقٍّ أَوْ بَاطِلٍ فَإِنَّمَا تَحَاكَمَ إِلَى الطَّاغُوتِ وَ مَا يَحْكُمُ لَهُ فَإِنَّمَا يَأْخُذُ سُحْتاً وَ إِنْ كَانَ حَقّاً ثَابِتاً لِأَنَّهُ أَخَذَهُ بِحُكْمِ الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أَمَرَ اللَّهُ أَنْ يُكْفَرَ بِهِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحٰاكَمُوا إِلَى الطّٰاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ قُلْتُ فَكَيْفَ يَصْنَعَانِ قَالَ يَنْظُرَانِ إِلَى مَنْ كَانَ مِنْكُمْ مِمَّنْ قَدْ رَوَى حَدِيثَنَا وَ نَظَرَ فِي حَلَالِنَا وَ حَرَامِنَا وَ عَرَفَ أَحْكَامَنَا فَلْيَرْضَوْا بِهِ حَكَماً فَإِنِّي قَدْ جَعَلْتُهُ عَلَيْكُمْ حَاكِماً فَإِذَا حَكَمَ بِحُكْمِنَا فَلَمْ يَقْبَلْهُ مِنْهُ فَإِنَّمَا اسْتَخَفَّ بِحُكْمِ اللَّهِ وَ عَلَيْنَا رَدَّ وَ الرَّادُّ عَلَيْنَا الرَّادُّ عَلَى اللَّهِ وَ هُوَ عَلَى حَدِّ الشِّرْكِ بِاللَّهِ