หน้าแรก อะฮ์ลุลบัยต์ บทกวีของ อิมามชาฟีอีย์ รำพันความรักต่อลูกหลานศาสดา

บทกวีของ อิมามชาฟีอีย์ รำพันความรักต่อลูกหลานศาสดา

4939

 

อบูอับดุลลอฮ มูฮัมมัด บิน อิดรีส บิน อับบาส ซึ่งเรารู้จักกันในนามของ “อิมามชาฟีอีย์” (ฮศ 150-204) คือ ผู้นำมัซฮับชาฟีอีย์ หนึ่งในมัซฮับของอะฮลิซุนนะฮ์ ถือกำเนิดในกาซ่า ปาเลสไตน์ เป็นชาวกุเรช จากทางเชื้อสายของบิดา และ มารดา หนึ่งบทกวีอันเป็นตำนานของท่านที่ยังคงสืบทอดต่อมา คือ บทกวีที่กล่าวเกี่ยวกับ ความประเสิรฐของอะฮลุลบัยต์(อ)

ครั้งหนึ่งท่านเคยกล่าวใน พิธีฮัจญ์ ต่อหน้าประชาชนทุกคน และต่อหน้าบุคคลที่ แสดงท่าที เป็นศัตรู และเกลียดชังต่ออะฮลุลบัยต์ (อ) ในช่วงที่สถานการณ์มีความน่าวิตก ท่านได้ถ่ายทอดความรู้สึกของท่านที่มีต่ออะฮลุลบัยต์ ผ่านบทกวีนี้
يا راكِباً قِف بالمُحَصَّبِ مِن منيً
وَاهتِف بِقاعِدِ خَيفِها وَالنَّاهِضِ
سَحَراً إذا فاضَ الحَجيجُ إلي مِنيً
فَيضاً كَمُلتَطِمِ الفُراتِ الفائِضِ إن كانَ رَفضاً حُبُّ آلِ مُحمَّدٍ
فَليَشهَدِ الثَّقَلانِ أنّي رَافضِي

ความหมาย

“โอ้ผู้ขี่พาหนะ จงหยุดอยู่ บนกองกรวด แห่งมินานี้ก่อนเถิด”
“จงแจ้งข่าวแก่ ผู้นั่งต่างแคว้น และผู้ยืน”
“เมื่อผู้แสวงหาบุญมาถึงมินา ดั่งเสียงคำรามแห่งแม่น้ำฟุรอต”
“เมื่อนั้นจงป่าวประกาศเถิดว่า”
“มาตรแม้น การรักวงศ์วานของมูฮัมมัด จะทำให้ข้า เป็นรอฟิเฎอะฮ์ แล้วไซ้ร”
“ขอให้ ญิน และ มนุษย์ ทั้งสองจงเป็นพยานเถิด ว่า แท้จริง ข้าคือ รอฟีฎีย์”

อ้างอิง : ดีวาน อัลอิมามชาฟีอีย์ (ديوان الإمام الشافعي) หน้า 93 สำนักพิมพ์ ดารุลกุตุบ อัรอาราบีย์ ปีที่พิมพ์ ฮศ ¬1414 สถานที่พิมพ์ เบรุต เลบานอน

ประเด็นสำคัญในบทกวีของอิมามชาฟีอีย์ คือ การมอบความรัก ให้กับอะฮลุลบัยต์ของศาสดามูฮัมมัด(ศ) คือ วาญิบ หรือ ข้อบังคับ สำหรับผู้นับถือศาสนาอิสลามทุกคน ทั้งนี้อิมามชาฟีอีย์ ยังเชื่ออีกว่า หากผู้ใดก็ตาม ที่ ไม่ได้กล่าวศอลาวาตให้กับครอบครัวของศาสดามูฮัมมัด(ศ) นมาซของเขาเป็นโมฆะ ดังที่ถูกบันทึกในบทกวีนี้

يَا آلَ بَيتِ رَسولِ الله حُبُّكُمُ
فَرضٌ مِنَ الله في القُرآنِ أنزَلَهُ
كَفاكُم مِن عظيمِ القَدرِ أنّكُم
مَن لَم يُصلِّ عَلَيكُم لَا صَلَاةَ لَهُ

ความหมาย
“โอ้อะฮลุลบัยต์รอซูลุลลอฮ์”
“รักพวกท่าน คือ ข้อบังคับจากอัลลอฮ ในอัลกุรอ่าน”
“เพียงสิ่งเดียวก็เพียงพอที่จะเอ่ยถึงความยิ่งใหญ่ของพวกท่าน”
“มันผู้ใดมิได้ศอลาวาตให้พวกท่าน ไม่มีนมาซสำหรับเขา”

อ้างอิง : หนังสือเล่มเดียวกัน หน้า 155

ในอีกบทกวีหนึ่ง อิมามชาฟีอีย์ กล่าวยกย่อง อิมามอาลี บิน อบีฏอลิบ (อ) ว่า

إنّا عَبــيدٌ لِفتيً أنزلَ فِيـــهِ هَل أتَي
إلي مَتــي أكتُمُهُ؟ إلي مَتي؟ إلي مَتي؟

ความหมาย
“แท้จริงแล้ว เรานี้ คือ บ่าวผู้น้อยของ มหาบุรุษคนนั้น ซึ่ง โองการ ฮัลอะตา ถูกส่งลงมาให้แก่เขา”
“จะปกปิดมันอีกนานแค่ไหนกัน อีกนานเท่าไหร อีกนานเท่าใดกัน”

อ้างอิง : หนังสือเล่มเดียวกัน หน้า 59

ในอีกบทหนึ่ง อิมามชาฟีอีย์ ได้กล่าวอย่างชัดเจน ถึงการให้ชะฟาอัตของบรรดาอะฮลุลบัยต์ และท่านยังหวังอีกว่า ท่านจะได้กลายเป็นผู้หนึ่งที่ได้รับชะฟาอัต

لَئِن كانَ ذَنبِي حُبُّ آلِ محمَّدٍ
فذلِكَ ذَنبٌ لَستُ عَنهُ أتوبُ
هُمُ شُفَعائي يومَ حَشري و مَوقِفي إذا
كثرتني يوم ذاك ذنوب

ความหมาย
“หากบาปของข้า คือ การรักอาลิมูฮัมมัด (ศ) แล้วไซร์”
“ข้าจะไม่กลับตัวจากบาปนั้น”
“พวกเขาคือผู้ให้ชาฟาอัตของข้า ในวันแห่งการรวมตัว ในวันที่ต้องหยุดอยู่ของข้า(วันกิยามัต)
“แม้ว่าในวันนั้น ข้าจะมีบาปหนาก็ตาม”

อ้างอิง หนังสือเล่มเดียวกัน หน้า 48

โดย มูฮัมหมัด เบเฮสตี้